De wens om te delen

Al jaren voel ik de behoefte om iets te delen van mijn leer en ontdekkingstocht. Ik ben professioneel coach en begeleid verander trajecten in organisaties. Mijn ervaringen, lessen en inzichten bewijzen me daar goede diensten. De wens om er meer mee te doen voel ik met grote regelmaat.

Om met de deur in huis te vallen. Ik vindt het doodeng om zoveel van mezelf te laten zien. Deze angst weerhoudt me er van om mijn wens in vervulling te laten gaan. Zo nu dat eruit is kan ik hopelijk wel iets wezenlijks delen. Een kijkje in de keuken, waarom deel ik niet meer dan ik tot nu toe heb gedaan?

Mijn patroon gaat ongeveer als volgt: Enkele weken lang met steeds meer intensiteit denk ik aan de wens om te delen en dan vooral door te schrijven op een blog. Alle mogelijke afleidingen heb ik dan al gebruikt. Mijn website is niet goed, ik heb geen tijd, eerst dit dan dat, bla bla. Als deze stations gepasseerd zijn en ik dan eindelijk achter mijn laptop zit om te schrijven.

Kijk ik toch nog even in de krant, oh ja kopje thee. Met een schuin oog kijk ik naar mijn mail. Nee, ik ging iets schrijven en ik heb een helder idee. Het is nu of nooit anders is de tijd voorbij.

Ik schrijf mijn eerste regels. Vaak een korte aanleiding, dan kom ik langzaam toe aan de kern. Mijn associatieve brein gaat langzaam sneller draaien. Als ik dit uitleg moet ik eigenlijk ook dat uitleggen. Als ik dat uitleg ontkom er niet aan om ook dat uit te leggen. Dat kan ik niet in een zin neerzetten dan begrijpt niemand me meer. Phoe, dit is wel een heel groot levensthema wie begrijpt nog mijn gebrabbel over dualiteiten en eenheid. Met gebrabbel doe ik geen recht aan mijn inzichten. Ik moet het wel in een keer helemaal goed doen, anders ga ik af. Nog een keer herschrijven dan. Als ik zo door ga met schrijven wordt het te lang en leest helemaal niemand het meer. Dan deel ik als nog niets.

Ik loop langzaam vast en dan als klap op de vuurpijl. Dit durf ik niet te delen, als mensen dit lezen dan kan ik nooit meer…….een opdracht doen als professioneel veranderaar.
Een niet rationele angst. Als professioneel veranderaar neemt je effectiviteit met sprongen toe als je meer (levens) ervaring hebt en die voldoende hebt verwerkt. Toch vind ik het laten zien van de ervaring en de verwerking niet professioneel en zelfs een bedreiging voor mijn werk. Ik heb al talloze malen ervaren dat deze angst niet klopt. Hoe meer ik van mezelf laat zien, des te meer kom ik in mijn kracht. Hoe meer ik in mijn kracht en helderheid sta hoe meer de opdrachten op mij afkomen die bij mij passen. Ik weet het, ik heb het vaak ervaren. Maar toch?

Blijkbaar is het nu de tijd om deze angst onder ogen te zien. Me niet langer te verschuilen achter sociaal geaccepteerde mentale plaatjes maar gewoon te delen.

Wat houdt jou werkelijk tegen om een wens in vervulling te laten gaan? Kun jij het onder ogen zien?

Op hoop van zegen dat ik mijn angst de baas blijf, ik heb nog een minuut om dit publiceren,

Walter.