Digitale wederopstanding!!

Walter, 20 Nov 2005 23:44 uur
Nicaragua, Leon

Na 3 maanden van voornamelijk reizen en digitaal volledig K.O. door gebrek aan:
– internet
– internet met een fatsoenlijke snelheid
– betaalbaar internet
is het de hoogste tijd voor een digitale wederopstanding.

Mijn excuses aan een ieder die mij dapper bleef mailen en slechts korte of geen antwoorden kreeg. Aan een ieder die ontdekte dat op een gegeven moment mijn mailbox vol was. Digitaal was het leven niet zo rijk. Het echte leven was des te beter.

Aangezien 3 maanden van veel levens vreugde een ellenlang verhaal oplevert volgen hieronder de highlights:

– een klein mannetje uit Afghanistan
– kunstshoppen
– oude stenen en bankbiljetten
– om(o)a…..aan de kust
– het andere antigua
– gevaarlijke stad
– surf dude
– nog gevaarlijkere stad
– surf dude 2
– meest saaie stad
– de gevaarlijkste stad
– fidelisme: en de tasjes dief
– Anton en Ada: Luxe en gezelligheid
– wanneer mogen we weg: Havana 2
– bending the rules
– El Salvador 2
– Honduras 2
– Nicaragua: digitale wederopstanding

Een klein mannetje uit Afghanistan
Kleine mannetjes denken vaker in het groot. Dit kleine mannetje was echter een bijzonder soort. Hij kwam uit Afghanistan was van geboorte een fransman en werkt voor de VN. Het blijft natuurlijk raden of het deze omstandigheden waren of iets anders. De uitwerking staat onomstotelijk vast. Hij had zijn huis verhuurt tot het eind van het jaar maar wou het per onmiddelijk ingang terug en deed alles omdat voor elkaar te krijgen.
Tsja wat doe je dan. Het leven was met hem op de compound niet aangenaam meer. Hij had ons al gestripped van de TV en DVD van servicegoed en tal van andere zaken. Blijkbaar was het tijd voor ons om te gaan. Geen weerstand bieden. Hem laten betalen voor het eerdere vertrek en gewoon gaan. Een uitgebreid afscheid zat er niet meer in maar na meer dan 6 maanden was het de hoogste tijd om San Marcos te verlaten. De nacht hebben we doorgebracht bij de beneden buurvrouw waarna we de volgende ochtend met frisse moed de wijde wereld introkken.
Je weet nooit of iets dat niet leuk lijkt uiteindelijk toch het beste blijkt: 2 dagen na ons gedwongen vertrek werd San Marcos en het meer getroffen door de regen en de modder lawine’s als gevolg van Stan. Wel bekend van Radio en Televisie. Dankzij het mannetje uit Afghanistan misten we dit op een haar na.
Overigens de brug tussen Mexico en Guatemala waar ik vrolijk overheen ben gelopen op de trip naar Mexico is ook niet meer. Weggespoeld door Stan.

Kunstshoppen
Na vertrek van het meer en het naar huissturen van 14Kg !! onnodige shit zijn we naar Antigua getrokken. Wel bekend bij velen. Een schitterende koloniale stad. Lang het administratieve centrum van de spanjaarden in den vreemde. Nu beschermd bij allerlei regels en een grote trekpleister voor heel veel touristen. Anita had mij gevraagd daar voor haar naar een schilderij van Guzman te zoeken en bij geschiktheid te kopen.
We hebben een dag lang ons in ons beste pakje gehezen en zijn van galerie naar galerie getrokken. Ik wist niet dat ik dat zo gemist had. Schoonheid. Kwaliteit. Fantastisch.
Aan het eind van de dag konden we concluderen dat we een fantastisch dag hadden gehad maar dat we Anita moesten teleurstellen. Niemand had iets van Guzman.

Oude stenen en bankbiljetten
Via een tussenstop. (We reizen alles met chickenbussen en dat gaat niet zo snel) naar Copan, Honduras gereisd. We hadden beide al heel veel oude stenen bekeken op onze reizen. Nerine haakte daarom af. Ik maakte de wandeling naar het net buiten het dorp gelegen complex voor oude stenen. De timing was perfect. Aangekomen op het hoofdveld starte er net een groep met een nederlands sprekende gids. Ik hield mij op in het midden van mijn medelanders en voelde me even weer thuis.
Braaf volgde ik de gids gezellig keuvelend met de leden van de groep. Aan het eind van de tocht bleek dat de zeer beroemde en bekende trap….geen grappen…model had gestaan voor het bankbiljet van 1 Liempira waar de Hondurezen mee betalen. Goed he z’n gids. Hij wist dit soort dingen van elk complex waar hij met de groep was geweest. Zijn groepsleden waren zeer over hem te spreken.

Om(o)a…..aan de kust
Chick Chick verder. Misschien goed om iets over het reizen in het algemeen te zeggen. Om het reizen aangenaam en gezellig te houden hebben we zoals de meesten dat waarschijnlijk doen ons eigen manier ontdekt. Het ritueel gaat als volgt.
We staan ’s ochtends op. Een wekker is uit den boze dus we worden wakker wanneer we wakker worden. Beetje douchen. Globaal spul in de rugzakken stoppen. Ontbijtje scoren ergens in een tentje of op de straat. Dan terug naar het Hostel. Rugzakje oppikken en richting bus. Kopje koffie. En we zijn er klaar voor. Het is nu meestal rond een uur of 11. We hebben wat water en fruit gekocht voor onderweg. Doen de laatste sanitaire stop en stappen op een bus. Hoe lang is de trip? Hoeveel kost het? Als er evenwicht lijkt stappen we in . Nee de rugzakken gaan niet op het dak. Dank u we willen ze graag nog langer bij ons houden. Heerlijk hobbelen we voort door het land.
Alle tijd om alles te zien. We doen wat dorpen aan, een markt hier en daar. Ja je kunt ook rustig even uitstappen bij de markt. De bus vertrekt weer over 20 minuten. Relaxed dus. Je stapt een paar keer over. Directo is nooit directo maar meestal een heel eind in de goede richting. Zo rond een uur of vier zijn we waar we zijn. Oftewel tijd om er een eind aan te breien en een hotel te gaan zoeken. (N.b.: Bij het overstappen stapje nooit gelijk in de volgende bus. Iedereen probeert je er in te krijgen maar daar wordt je zeer ongelukkig van. Over een half uur gaat de volgende. Ook al zeggen ze van niet.) Overstappen is plas en koffie tijd en even niet hobbelen maar stilzitten. Grensovergangen zijn helemaal een kunst maar dat moet je maar een keer vragen als de gelegenheid zich voor doet.
Terug naar Chick, Chick verder. We gingen naar de Caribische kust. Omoa werd het uiteindelijk. We hadden wat in de gidsen gekeken. (Ik heb het niet zo op de gidsen moet ik bekennen. Ze zijn aardig voor wat achtergrond maar eigen ervaring is King en vaak heel anders dan wat de gids beschrijft.) We hadden wat plaatsen uitgekozen maar daar aangekomen voelde het beter om eens in Omoa te kijken. Aangekomen in Omoa stopte de bus automatisch voor een hostel van een zwitser. De prijs was redelijk. Wij moe. Nemen dus. Het werkte allemaal als een zwitsters uurwerk. De hekken sloten zichzelf zeer geniaal. De lichten gingen aan als je ’s avonds naar het toilet liep. Alles werkte. Wouw. Dat was lang geleden. Toch voelde het wat eigenaardig. Ondersteund door tientallen bordjes met geboden en verboden. Een grote muur die ons afscheide van de rust van de wereld werden onze nederlandse vrijheids genen gekieteld. De manier waarop de dienst doende mevrouw ons behandelde deed de rest.
Volgende ochtend tijd om te vertrekken. Om de hoek lag een gasthuis gerund bij Om(o)a Pia. Ja wel een echte Nederlandse uit het noorden des lands. Wederom thuiskomen. Nederlandse gezelligheid. De mevrouw was zeer in haar nopjes met een nederlandse gast en rebbelde er dan ook vrolijk op los. Er bleek een complete oorlog aan de gang te zijn tussen haar en de zwitser. Iets wat we hier overal zien. De lokale gringo’s vechten op leven en dood met elkaar voor elke touristen dollar die ze zien. Ze zijn bijna erger dan de geldwisselaars bij de grenzen.
In Omoa is ook een verzameling opgestapelde stenen. De spanjaarden hebben dit gedaan om de kust te beschermen tegen piraten……nederlanders volgens de borden. Volgens mij begrijpen ze de geschiedenis niet. De spanjaarden steelden het van de lokalen wij deden alleen de herverdeling richting Europa. Amsterdam moest ook gebouwd. Weetje wel wat een dijk kost. Het fort was leuk. De kust en het plaatsje duidelijk minder. Vandaar een kort verblijf.

Overigens een paar weken geleden is ook deze kust getroffen door noodweer en is er veel vernield. We hebben een gelukkig hand van reizen.

Het andere antigua
Voor Antigua was er Gracias. Wat? Ja. Nauwelijks bekend maar de Spanjaarden hadden hun administratieve centrum eerst in Gracias Honduras. Dat moesten we natuurlijk even zien. Zo gezegd zo gedaan. Met een tussenstopje naar dit berg dorp. De omgeving was adembenemend. Het dorp zelf, zonder de regels, nog vrijwel in de staat waar de spanjaarden het achter lieten. Je kan merken dat het niet zo bekend is. Geen gringo te bekennen. We waren weereens de enige. Niet terecht. Dit dorp heeft intrinsiek dezelfde schoonheid als Antigua. Beetje rond gelummeld. De volgende dag met een mooie wandeling de natuurlijke warm water bronnen buiten het dorp bezocht. Een uurtje lopen met helaas wat regen maar een grote verrassing aan het eind. Midden in de bossen lagen de bronnen. Simpel maar schitterend aangelegd en een heerlijk tentje voor wat koffie en eten. De ideale locatie voor een groot feest.
Na een paar uur werd het tijd om te vertrekken. Helaas regende het weer. Gelukkig ging er net een Hondurese familie met een pickup vertrekken. Kunnen we meerijden tot het dorp? Tuurlijk geen probleem. Beetje water in de radiator. Beetje olie erbij. Na wat aanhouden starte de Mazda en gingen we op weg. De mazda had ongeveer mijn leeftijd!! In de pickup wordt je ook nat maar je hoeft niet te lopen. Althans: De heuvel was teveel voor het bakkie. Iedereen er uit. Naar boven lopen en weer instappen. Moe en voldaan een heerlijke maaltijd verovert in het dorp en de lichtjes uit gedaan.

Gevaarlijke stad
Ik blijk een steden mens. Ik moet altijd even de hoofdstad bezoeken en de sfeer opsnuiven. Het maakt me blij al die mensen te zien. Alle bedrijvigheid. De kerken de grote pleinen, de bioscopen. Maar vooral de handel. Wat mensen al niet probereren te verkopen voor hun boterham.
De gidsen waren er niet zo enthousiast over maar ik moest het zien. Tegusicalpa. Wat? Ja de hoofdstad van Honduras. Gevaarlijk volgens de gidsen. Warm en niet mooi. Wat een nonsens we hebben er een heerlijke tijd gehad. Na wederom een nacht in een minder en te duur pensioen van een gringo te hebben doorgebracht hadden we de volgende nachten een plekje in Caxa Reaal. Door ons omgedoopt tot het spookhuis.
Midden in het centrum. 80 meter van het centrale plein. 10 meter van de bios. Yes. Voor een schijntje een schone kamer met een goed bed. De dames die het huis runden hadden een bijzondere manier van leven. Ze spraken altijd fluisterend met elkaar en schoven het grootste gedeelte van de dag rond zonder iets te zeggen. Altijd opduikend zonder enig geluid. ’s Avonds verkleeden ze zich. Ik dacht nu gaat het komen. Allemaal in de nette kleren. Netjes opmaken. Die gaan uit. En dat op hun leeftijd. Top. Foutje bedankt. Ze gingen de was ophangen en bij elkaar zitten dat was de dag. Het ritueel herhaalde zich elke dag. Spooky!!

Surf dude
Tijd om een wens in vervulling te laten gaan Surfen in de golven. Waar kan je dat beter doen dan op een van de beste stranden voor surfers in de wereld. Punta Roca, El Salvador. Via een tussen stopje aan de grens. Vijf uur grens dicht betekend vier uur stoppen met werken. Op naar El Salvador. De gidsen: Gangs, overvallen, veel wapens. Vriendelijke mensen maar alleen doen als je het perse wilt zien. Ok. Als de gids nee zegt is het waarschijnlijk echt de moeite waard dus gaan.

Nog gevaarlijkere stad
We kwamen des avonds aan in San Salvador. Wel bekend van Radio en Televisie van een paar jaar geleden. Nu een hoofdstad in wederopbouw en dat gaat soms voorspoedig en soms niet. Het oude centrum is nog niet helemaal op snelheid. Na een overstap op een hectisch busstation. Kwamen wij helaas met de verkeerde bus in het centrum uit. Geen probleem. De mensen zijn hier echt waanzinnig vriendelijk en veel wakkerder dan hun buren. Iedereen in de bus ging ons uitleggen hoe we op de goede bus moesten komen. Niet door elkaar pratend nee het werd een groepsdiscussie over de te volgen trajecten. De eenvoud en waar de haltes waren. De uitkomst was mij onduidelijk.
Een moeder met kind gebaarde ons het te laten lopen. Ze zou ons wel brengen. Dit soort moeders zijn goud waard overal op de wereld. Ze stapte met haar dochter en ons uit en bracht ons een paar straten verder naar een bus. De juiste. Moest ze daar dan zijn. Nee dat niet. Wou ze dan geld voor de bus. Niet nodig ze had het met plezier gedaan. Met de vriendelijk groeten.
Wij met de bus naar Trinidad. Een uurtje bussen en daar was hij dan de Atlantische kust. Wel bekend van de trip naar Mexico en Sipicate maar altijd weer adembenemend. (Ik heb het niet zo op de Caribische kust. Warm, kalme zee en muggen.) In Trinidad voor 5 dollar een kamer bij Margoth met uitzicht op de beroemde golf van Punta Roca. De volgende dag was de surf dude geboren. Plankje huren. Lesje erbij en hoop daar gaat hij…………niet. Het werd een dagje vallen en opstaan. Het is net leren lopen. Met een nadeel er zitten nogal wat stenen tussen het zand. Of zit er zand tussen de stenen bij Punta ROCA. Affijn bont en blauw verliet ik aan het eind van dag het water.
De volgende dag leek het me wijzer om ’s ochtends een 2 uur te surfen. Dan naar de gevaarlijke stad te gaan. En dan bij terugkomst nog een paar uur surfen. Zo gezegd zo gedaan. San Salvador bekeken. Heb het gevaar niet gezien nog gevoeld. Ja het is een grote stad en mensen doen veel om een boterham te hebben. Wie niet? Normale amsterdamse wijsheid is voldoende om een top tijd te hebben. Een bios met normale filsm konden we nog niet vinden. De LP wees ons naar een porno theater…..natuurlijk konden we naar binnen.
De volgende dag de bios gevonden in een subsuburb. Gelukkig is het bussysteem goed…volgens de LP chaotisch…maar volgens mij vrij duidelijk. Ze hebben namelijk nummers en houden zich aan hun route. Daarbij heeft elke halte een oud mannetje of vrouwtje die alle bussen kennen en je graag in de juiste helpen. Top systeem.

Surf dude 2
Na een paar dagen bont en blauw te zijn geworden, tijd om de mooiste golf in te ruilen voor een beginners golf bij Zonte. Verder op aan de kust. Weer een board gehuurd en daar gaan we weer. Staan lukt nu, maar dan…..stenen en nog eens stenen. Aangezien de golven hier monsters zijn van 2 meter die je doen vergeten wat onder en boven is en de stenen echt niet van hun plek waren te koppen gaf ik er de brui aan. Surfen is leuk maar geeft me niet de kick van kanoen of van moterrijden. Einde surfdude ?

Meest saaie stad
Gezellig bussend langs een adembenemende kust kwamen we in de meest saaie stad van het land. Volgens de gidsen dan. Ja er waren niet veel echt bijzonderheden in de stad. Gewoon een gemiddelde provincie stad. Prima om een dagje te lezen en even niet in bussen te zitten. Het hotel had een schitterend dakterras met uitzicht over de hele stad. Prima Yoga en Lounch plek……………we waren de enige gebruikers.

De gevaarlijkste stad
Guatemala City. Nooit naar toe gaan. Lelijk. ’s Avonds binnen blijven. Ik zou willen zeggen. Niet de meest mooie stad. Het laat wel zien wat voor land Guatemala is. Gevaarlijk? Ik zou niet elke wijk zo maar in lopen in de avond en nacht voor de rest doet een nuchtere en waakzame natuur de rest. Waarom weer terug naar Guatemala en dan speciaal naar Guatemala city? Wel na heel veel puzzelen bleek het dat we het goedkoopst naar Cuba konden vliegen vanaf Guata. Je maakt een tussenstop in San Salvador waar we al waren maar daar opstappen was meer dan 100 euro duurder dan opstappen in Guate. Daarbij ik miste dit land nog in mijn hoofdsteden kwartet dus. Go.
In Guatemala was nog steeds een noodtoestand vanwege Stan. We wisten niet wat dit voor het reizen betekende dus op tijd naar Guata. Niks gemerkt van de noodtoestand. Wel een paar heerlijke dagen in Guate gehad. Musea bekeken, het presidentieel paleis, Oscar was er helaas niet. Beetje shoppen. Lezen.

Fidelisme: en de tasjes dief
Cuba here we come. Van Guate naar San Salvador. Van San Salvador naar Havana. In Havana aangekomen stap je in een andere werkelijkheid. Terugkijkend vind ik Cuba een schitterend land. Is Havana een slapende beauty. Het klimaat heerlijk. Kortom heb een fantastische tijd gehad. Cuba is voor mij echter ook het land met de 2 gezichten. Naast al dit prachtigs heeft het land ook een gezicht waar ik nooit echt aan heb kunnen wennen. Ik heb 3 weken lang moeite gedaan om er mee in het reine te komen. De laatste week had ik er gewapende vrede mee.
Een blik in de frustratie van Cuba: Fidelisme betekend voor mij stilstand sinds de revolutie. De gebouwen zijn uit die jaren. De auto’s rijden nog steeds rond. Schitterend maar beide in een zeer vervallen staat. De leuzen en boeken zijn van die tijd. De films zijn beroerd, de vertoning is nog erger. Er is niks meer gebeurd sinds de jaren 60. Iedereen overleeft en wacht op wat komt. Sommige doen dit zeer succesvol en hebben alles wat hun hartje begeerd……….vele westerse auto’s en dure westerse kleding. Anderen doen het slechter en werken in de brandende hitte in een veld. (Iedereen is gelijk, maar sommige zijn meer gelijk…)
De mensen: Het effect op de mensen hun houding is nog desastreuzer. Ze doen alles om aan geld te komen en hangen de hele dag schijnbaar maar wat rond. Geen houding van schouders er onder. Geld ja maar alleen makkelijk. Er schijnt niemand echt wat te doen. Ze wachten. Ik grapte tot de revolutie over is. Maar het lijkt er sterk op. Naast het wachten en de geld honger is er niks maar dan ook niks te doen. De mensen zijn dan ook uitermate verveeld. Het enige wat ze resteerd is sex. Dat merk je dan ook de hele dag. Het regend blikken en opmerkingen. De vrouwen zijn agressief in hun benadering de mannen doen er nog een paar scheppen boven op.
De geld honger is niet te stillen: Een westerse kapitalist zou zich er voor schamen zo niet de cubanen. Iedereen inclusief de staat denkt dat je een wandelende flappentap bent. Het is ongelovelijk.
De normale geld riedel: Een relatie bouwen met het slachtoffer zodat je moeilijker ontsnapt en dan voor de geld act. Dit laatste kan rechtstreeks bedelen zijn, een restaurant, een hotel, een gids, iets dragen, noem het en ze vragen er geld voor:
He amigo. Where are you from?
Nowhere!
He, I have family there.
Can I ask you a question?
No
Do you need……………….(fill in what ever)
No.
Very good price
No thank you. Can you leave us alone.
Is private restaurant. Good for the people
No.
En dan zijn ze beledigd dat je niet met ze wilt praten.
En dit elke 5 minuten. Helemaal toen we net aankwamen. Er was net weer een orkaan geweest en er was behalve ons geen toerist op Cuba. Ada en Anton zaten naar beelden van Havana te kijken met 1 meter water terwijl ik op dezelfde kade liep met droge voeten. Niks aan de hand.
De tasjesdief: Gewaarschuwd dat wel. Maar toch onverwachts. Nerine had een tas onder haar arm die ze vast hield. Een boom van een kerel begint plotseling te rennen vliegt langs me grijpt de tas. Nerine houdt vast. Hij valt bijna maar slaagt er in de tas te pakken te krijgen. Ik begin gelijk achter hem aan te rennen. Al roepend Landron, Landron….wat dief betekend. Ik had gehoopt dat een van de vele nog grotere cubanen hem op straat zou stoppen. Er was gelegenheid genoeg maar nee. Iedereen liet hem zo gaan. Niemand helpt hier een vreemdeling. Ze kijken toe en in mijn ogen stemmen daarmee toe dat er gestolen wordt. Deze knapen zijn niet de arme mensen die geld nodig hebben. Ze willen dollars voor dure kleding en schoenen. Helaas slaagde hun opzet.
Het geldsysteem: Cuba werkt met 2 geld soorten de CUC en de pesos cubanos. De CUC koop je verplicht tegen een door de cubanen bedachte wisselkoers. Kom je met dollars dan betaal je ook nog 10% dollar heffing. (Ze houden niet zo van Amerika). Een taxi naar de stad is gelimiteerd en kent een vast bedrag van 20 Cuc. Ongeveer 25 dollar. Neen bussen gaan er niet.Gelukkig was er nog een backpacker. Met zijn 3-en de taxi gedeeld. Nog meer geluk hij had ook een gids zodat we even snel konden orienteren.
In de stad aangekomen op zoek naar een betaalbare plek om te slapen. Oeps. Gereguleerd. Met wat onderhandelen konden we voor 15 Cucs per nacht slapen. Ongeveer 20 dollar. We waren in Centraal gewend te slapen tussen de 5 en 10 dollar. Oeps. Elk nadeel heeft ook z’n voordeel. De regulatie zorgt voor een hoog niveau van de kamers. Zeer zeer schoon. Perfecte bedden. Airco, fan en koelkast. Mooie schone badkamers. Das wel even wat anders dan Centraal Amerika.
De pesos cubanos zijn het straat geld van de cubanen. Je krijgt er 24 voor een Cuc en dan begint de fun. Een kop koffie (zeer sterke espresso met veel heel veel suiker) kost 1 straat geld, broodje kaas 4 van dezelfde, refresco 3) Op straat valt dus goed te leven voor heel weinig.
Uiteindelijk hebben we voor een redelijk budget cuba gezien. Je wordt alleen zo moe van het bij elke transactie onderhandelen over de prijs. Geen wisselgeld krijgen. Als je er om vraagt niet meer geholpen worden. Prijzen die na onderhandeling weer worden aangepast.

Alle frustratie op een rijtje moet ik met Obelix constateren: Rare jongens die Cubanen.

Anton en Ada: Luxe en gezelligheid
De reden om Cuba nu te gaan zien was een rendez vous met mijn ouders. Ze zouden 2 weken met ons komen reizen. Het weerzien was erg hartverwarmend. Ze hadden vele groeten en allerlei kadootje bij zich. Met elkaar Havana bekeken. Werkelijk waar een schitterende stad. Alles is in jaren 60 stijl. De gebouwen zijn vervallen en worden bewoond door te veel mensen maar door dit alles heen schijnt hun oude grandeur. Wat een verademing na al het beton van Centraal Amerika.
Na 2 dagen Havana gingen we met de auto op pad………….YES. Wat een luxe om je tas in een kofferbak te doen en plaats te nemen. Anton reed ons zeer vakkundig rond over de zeer lastig te berijden wegen van Cuba……zeer grote gaten midden in de snelweg evenals paarden wagens zonder verlichting. Overal stopend en gaand wat ons hart believde. Niet wachten op de volgende bus met een vaste route. Stoppen als je het wilt. Beetje warm…aircootje aan. Top.
Gezamenlijk het eiland over getrokken in oostelijke richting. Onderweg de bezienswaardigheden bekijkend. Cienfuegos, Trinidad, Santiago de Cuba met zijn schitterende baai en fort. Heerlijk bij gekletst kortom top tijd.

Wanneer mogen we weg: Havana 2
In Santiago de Cuba bleek een trein te rijden op Havana. 16 uur dat wel maar een redelijk vertrek en aankomst tijd en de kans om het hele land van het spoor te zien wat niet paralel loopt aan de weg. Ik had hier gelijk oren naar. Doen. Prachtige ervaring.
Het betekende helaas dat we een dag eerder dan gepland afscheid namen van Ada en Anton. Hun vliegtuig vertrok van Holguin. Wij zouden achterblijven in Santiago de Cuba.
De trein reis was mooi maar slopend. De reis duurde uiteindelijk 20 uur. Slapen wou niet echt lukken en de trein, speciaal de wc, was niet echt schoon zullen we maar zeggen.
Moe, hongerig en vies kwamen we in Havana aan. Een nachtje in een hostel geslapen dat we wisten te vinden. De volgende dag jagen op een hostel dat een verblijf van een paar dagen wat aangenamer zou maken. Een dakterras was een vereiste. Met wat zoeken en onderhandelen een schitterende plek gevonden voor de laatste dagen Cuba. In Havana was niet echt veel meer te zien voor ons. We waren klaar om te gaan. Helaas hadden we ons ticket ruim geboekt niet wetend hoe we terug zouden kunnen reizen op het eiland. Met Centraal Amerikaanse systemen in het hoofd leek 5 dgn niet overbodig.
Die laatste 5 dagen waren uiteindelijk prima. Alle frustratie die ik aan het begin beschreef viel langzaam van ons af. Je raakt er aan gewend. Wordt minder vatbaar voor de streken en kunt de schoonheid meer en meer waarderen.

Bending the rules
Blij als een klein kind toen het vliegtuig begon te dalen voor zijn landing op San Salvador. Geen kans dat we weer terug zouden gaan voor meer Fidelisme. Taxiend bedacht ik dat het voor het reizen zeer aangenaam zou zijn als we er hier uitkonden. Ik opperde het tegen Nerine. Het zou 3 dagen reizen schelen. We waren beide enthousiast dus proberen maar. Wij naar de balie. “We willen niet meer verder vliegen!“ Verbaasd gezicht; “Wouden we niet naar Guata?” Neen we willen niet meer vliegen vandaag. Ok. Met een belletje werden onze rugzakken uit de bagage gehaald en waren wij onderweg naar de douane. Tegen de tijd dat het vliegtuig naar Guate opsteeg stonden wij in de tropisch avond hitte van San Salvador. Gelukt.!!

El Salvador 2
Heerlijk geslapen. ’s Ochtends op weg naar internet. Onderweg wat discuserend. Wat doen we hier. We kennen de stad al. Laten we gelijk verder reizen. Zo gezegd zo gedaan. Met de bus richting de grens. Vlak voor de grens een hotelletje. El Salvador 2 was een korte episode.

Honduras 2
Volgende dag op pad om 2 grens overgangen te doen. Niet leuk wel nodig om in Nicaragua te komen. Met al het gehassel van dien: Het busje naar de grens. De wisselaars, de taxijongens, alle onjuiste informatie, de ambtenaren die je teveel laten betalen, het wandelen over de bruggen, het vinden van een lokaal busje naar het volgende dorp. Het betaalde zich allemaal af. Nicaragua en daarmee nieuw te verkennen grond werd bereikt. Dag Honduras. Bienvenidos Nicaragua.

Nicaragua: digitale wederopstanding
Na al deze om zwervingen aangekomen in Nicaragua. Naast Haiti is dit land het armste in deze hemisfeer. De mensen zijn hier zeer zacht van nature. Wordt je overal in Central Amerika begroet met een luidruchtig he Amigo en gaan converstaties op schreeuw niveau. Hier praten de mensen normaal en wordt je normaal begroet. De bussen schoon en er wordt normaal gereden. Wat een verademing.
Gister naar Leon verkast een liberale stad die een grote rol heeft gespeeld in de geschiedenis van dit land. Leon is wederom koloniaal van opzet. (Vierkante stratenpatronen, kerk en gemeentehuis in het midden) Het heeft meer touristen en daarom fatsoenlijk internet. Er zijn veel kerken. Zover ben ik er nog niet echt door gegrepen. Het is aardig.
De armoede is wel merkbaar. Kinderen bedelen hier voor voedsel. Iedereen eet dan ook en laat een beetje op zijn bord achter voor een kind dat het dan komt halen en in een plasticzak giet om er van te peuzelen wachtend op meer voedsel. Wat opvalt is dat iedereen hier de ruimte krijgt om te overleven. Anders dan in Nederland dat veel initiatieven die hier mensen een prima leven geeft onmogelijk heeft gemaakt met regels.

Affijn denk dat dit laatste veel zeggend is. Het reizen heeft mijn kijk op Nederland duidelijk veranderd.

Een lang verhaal, hoop dat het je heeft kunnen boeien,

het allerbeste,

Walter.

P.s.: Mijn mailbox is weer bereikbaar.

%d bloggers like this: