Zuid Afrika

Walter, 7 Feb 2006 15:44 uur
Zuid-Afrika, Johannesburg

Halo lezers,

Ik wens dat het jullie net zo goed gaat als mij.

Ver van Nederland maar erg thuis. Heb net thee gezet. De zon schijnt, het is drie in de middag en rond de 29 graden. Ik zit in de schaduw van de schitterende tropisch tuin omringd door bloemen en exotisch planten. Mijn nieuwe speelkameraadje Zack een bastaard herder van waarschijnlijk 1 jaar likt mijn voeten en doet alles wat verboden is. Heb mijn koptelefoon, op luiters naar de sensation cd’s terwijl ik jullie schrijf. Klinkt als paradijs en zo ervaar ik het ook.

Na 11 maanden reizen, in mijzelf en door centraal amerika vond ik het de hoogste tijd om de feestdagen in Nederland door te brengen. Een zeer goed besluit. Ik heb enorm genoten van alle weerziens, het delen van de verhalen, het ondernemen van de gemeenschappelijke activiteiten, het samenzijn. Het is een onbeschrijfelijk gevoel te weten dat je omringd wordt door zoveel fantastisch mensen. Dank voor deze geweldige tijd.

Ik kwam van de week langs een definitie die me in het licht van het bovenstaande erg is bijgebleven en die ik graag met jullie wil delen. Natuurlijk van een af andere wijze: “Een vriend is iemand die je verleden begrijpt, je volledig accepteert voor wie je nu bent en alle vertrouwen heeft in je toekomst” In deze zin;

Vrienden,

Precies twee weken geleden zette ik voet op Zuid Afrikaanse bodem. Wat kan ik ermeer overzeggen dan de eerste alinea. Niet zo veel & Veel.

Niet zo veel:

Ik ben hier nu twee weken en veel dingen moet ik nog gaan ervaren. Dat ervaren en ontdekken is iets wat me fascineerd zonder weerga en waar ik me dan ook volledig op gestort heb. Ja logisch zul je denken dat is toch het doel van reizen. Ontdekken, ervaren en verbaasd zijn door overeenkomsten en verschillen. Inherent aan reizen ja, maar in de gelegenheid om echt in de samenleving te staan door hier met Nerine te leven is toch echt anders.
Je kijkt met hele andere ogen naar een maatschappij als je er echt leeft. En misschien wel gaat besluiten om er permanent te gaan leven. Waar het reizen in centraal amerika iets was van voorbijgaande aard zie ik dat ik hier toch echt naar heel andere dingen aan het kijken ben. Let wel kijken. Ik snap er in vele opzichten nog niet zoveel van en heb dan ook elke dag het genoegen weer nieuwe dingen te ervaren en te zien.
Hoe werkt de maatschappij? Hoe kun je hier je boterham verdienen? Waarom zijn 2e hands autos hier zo onbetaalbaar? Hoe herken ik de bakker? Wat is een normale prijs voor een gym? Hoe zit dat nu met arm rijk? Blank en zwart? Hoe veilig is het hier?

Veel:

Wat doe je veel indrukken op in korte tijd. Een bonte verzameling highlights:
Joburg is een enorme stad. Joburg zonder de voorsteden heeft 4.9 miljoen officiele bewoners op 25 vierkante km!! Het is, wat de troste bewoners me steevast in het eerste gesprek melden, het grootste door mensen handen aangelegde bos. Ze kunnen met recht trots zijn. Het is enorm. Als je op een van de vele heuvels die de stad rijk is staat zie je een groen tapijt van boomtoppen. Met hier en daar een fantastische skyline van hoge gebouwen. De iconen van economische voorspoed.
Joburg is zeer uitgestrekt. Leven zonder auto is in deze stad is zo goed als onmogelijk. Al is het omdat er zo goed als geen openbaar vervoer meer is. Het auto rijden wordt je ook gemakkelijk gemaakt; Het parkeren is gratis of bijna gratis, de benzine 95 ongelood kost nog geen euro voor een liter. De lanen en wegen zijn breed. Als is ingericht op auto’s. Boodschappen en uitgaan doe je in Malls een paar auto minuten van je suburb. Die mall’s zijn enorm, rijk en vol met kopende welvarende mensen.
Deze kopers hebben alle een huis in een van de vele suburbs. Grote huizen naar onze standaarden met schitterende tuinen. Helaas alle ommuurd vanuit veiligheids overwegingen.
Huizen gelegen aan schitterende lanen. Een sprookje….maar niet voor iedereen. Ik heb naast de vele tuiniers en huishoudster nog weinig kennisgemaakt met het arme zwarte zuidafrika. De townships zijn niet het meest populaire uitgaans gebied zullen we maar zeggen. Naast het arme zwarte zuidafrika is er ook een grote gemeenschap van rijke zwarten. Ze zijn makkelijk te spotten aangezien ze vaak in de grootste en duurste auto’s rijden. Ik snap nu hoe BMW, Audi en Mercedes hun topmodellen winstgevend kunnen produceren. De wegen zijn er hier vol mee en dan ook gelijk met de grootste motoren. 3 en 4 liter is heel normaal evenals een M3 cabrio.

De eerste dagen was ik lichtelijk gedesorienteerd. Een combinatie van vele dingen. De enormheid van de stad en het links rijden droegen er zeker aan bij. Ik vind het een wonder dat je links kan rijden en elkaar weet te ontwijken. Gezien het rijgedrag van velen hier zal het wel altijd een onverklaarbaar wonder blijven. Op mijn eerste dag heb ik mij gelijk in het diepe gegooid. 5 uur rijden naar Tzaneen. 5 uur!! Ja Zuid Afrika is geen Nederland, afstanden zijn hier enorm. Voor hier een overzichtelijk stukje wat je gewoon doet voor een weekendje.

Nerine is geboren en opgegroeid in de groene streek rond Tzaneen. Ze heeft daar nog veel familie. Ze wou me graag kennis laten maken met het plattelands leven in deze schitterende streek. Een erg leuk plan wat we gelijk het eerste weekend hebben gedaan. (Zo zit je in koud Nederland zo rij je links door een tropisch land. Het kan verkeren.)
De mensen wonen in Tzaneen in droomhuizen omringd door schitterende gazons.(Geen vinex lapje je kunt er gerust een voetbalveld op kwijt) Alle voorzien van zwembaden en extra cottages. (Zeg gerust huizen voor gasten) Van de cottage van Nerine’s nicht, Patty, hebben we dankbaar gebruik gemaakt. De mensen zijn zonder uitzondering warm en zeer gastvrij. Alles wordt gedeeld.
Uit al het moois aldaar wil ik jullie de watervallen niet onthouden. Een halfuur rijden van Patty’s boerderij loopt een riviertje met daarin twee schitterende watervallen. We gingen met het bakkie (een pickup). Kids (de kinderen van Patty plus hun vriendjes en Walter) achterin de dames voorin, dwars door de bush naar de rivier. Wadend stroom opwaards bereikten we de eerste waterval. Een enorme rotsformatie van, ik denk een meter of 20 hoog. Compleet glad geslepen door al het water van eeuwen. Door langs de zijkant omhoog te klauteren bereikte je de top. Zeer voorzichtig om niet prematuur uitteglijden en te vallen ging je achter een steen in de hoofdstroom staan. Aldaar ging je door je knieen, maakte een kleine sprong zijwaards, land op je achterste en glijd de volledige afstand naar beneden met als bonus een vrije val van een meter of 4 aan het eind. Niet nodig om te vertellen dat ik erg genoten heb van deze natuurlijk wildwaterattractie. De tweede waterval was nog groter. Maar in mijn ogen een beetje te gevaarlijk, met aan beide kanten van de glijbaan diepe gaten. Ik heb me dan ook onthouden van het glij plezier aldaar. Na een zeer gevaarlijke situatie met een van de meisjes was het over met de pret.

De dagen in Joburg zijn voorbij gevlogen. Ik heb Nerine naar haar werk gebracht en met haar auto mijn eerste verkenningen in de stad uitgevoerd. Veel vrienden en kennissen ontmoet en ontdekt dat Zuid Afrikaners naast hardwerken veel tijd maken voor gezamenlijke etentjes en weekends. Ik moet zeggen omgeving en klimaat nodigen ook erg uit….en dat is precies waar ik nu weer verder van ga genieten,

Veel liefs,

Walter.

%d bloggers like this: